Sydonia von Borck

Sydonia urodziła się na zamku w Strzmielu (niem. Stramehl), głównej siedzibie rodu Borcków, ok. 1548 roku. Była córką Otto von Borcka (ok. 1490-1551) i Anny von Schwiechelts (?-1553/1568). Była najmłodszym z czworga rodzeństwa. Miała jednego brata Ulricha (1545-1603) i dwie siostry Annę (?-1573) i Dorotę (?-1602).

Po śmierci ojca, rodzeństwo powierzono opiekunom. Po osiągnięciu pełnoletniości przez Ulricha przejął on rodowy majątek i funkcję opiekuna sióstr. Po śmierci matki Ulrich zawarł z siostrami umowę, w której zobowiązał się wypłacać im roczną rentę, a po wyjściu za mąż posag w wysokości 1000 guldenów. Z tych zobowiązań nie wywiązał się, co było początkiem tragicznych losów obu sióstr. Nie mogąc dojść do porozumienia z bratem, ani z bratową Otylią von Dewitz, siostry opuściły Strzmiele. W 1570 roku w wyniku decyzji księcia Jana Fryderyka prawnymi opiekunami panien von Borck zostali Martin i Hasso von Wedel.

W 1604 roku Sydonia wstąpiła do ewangelickiego zgromadzenia dla panien w Marianowie (niem. Marienfließ). Zgromadzenie to, pełniło funkcję instytucji opiekującej się niezamożnymi szlachciankami. Sydonia ze względu na swój wiek i pochodzenie została mianowana zastępczynią matki przełożonej, ale po upływie roku została pozbawiona tej funkcji, ponieważ uznano ją za osobę konfliktową, kłótliwą i złośliwą. W tej sytuacji Sydonia postanowiła opuścić Marianowo. Najzacieklejszym przeciwnikiem Sydonii był Jost von Borcke, który od 1611 roku pełnił urząd zarządcy klasztoru w Marianowie. W 1612 roku pojawiła się plotka o rzekomym uprawianiu przez nią czarów. W 1619 roku Jost von Borcke oskarżył Sydonię o czary. W wyniku procesu, w którym wystąpiło przeciw niej ok. 50 osób (szczególnie obciążające okazały się zeznania zielarki Wolde Albrechts), oskarżono ją m.in. o wróżbiarstwo, czary, kontakty ze złymi duchami i czarownicami, oraz groźby skierowane do wrogów.

Sydonia początkowo odmawiała składania zeznań i odpierała wszelkie oskarżenia. W wyniku tortur przyznała się jednak do wszystkich stawianych jej zarzutów. W 1620 roku uznano ją winną śmierci dziewięciu osób i skazano na śmierć. Wyrok śmierci przez ścięcie mieczem wykonano 19 sierpnia 1620 roku za murami miejskimi przy Bramie Młyńskiej. Jej ciało zostało spalone na stosie, co było zwyczajową procedurą stosowana wobec osób oskarżonych o czary.

W dobie romantyzmu Sydonia i jej dzieje stały się kanwą jednaj z najpopularniejszych pomorskich legend; opowiada się o młodej, przepięknej dziewczynie, która trafiła na dwór w Wolgast (Wołogoszczy). Tu zakochał się w niej książę Ernest Ludwik i obiecał jej małżeństwo. Z powodów dynastycznych przyrzeczenia nie dochował. Za zdradę Sydonia postanowiła zemścić się na całej dynastii.